بی گاهان
به غربت
به زمانی که خود در نرسیده بودم ـ

چنین زاده شدم در بیشه ی جانوران و سنگ ،
و قلبم
در خلأ
تپیدن آغاز کرد .

*

گهواره ی تکرار را ترک گفتم
در سرزمینی بی پرنده و بی بهار .

نخستین سفرم باز آمدن بود از چشم انداز های

امید فرسای ماسه و خار ،

بی آنکه با نخستین قدم های نا آزموده ی نو پاییِ

خویش به راهی دور رفته باشم .

نخستین سفرم

باز آمدن بود .

*

دوردست

امیدی نمی آموخت .

لرزان

     بر پاهای نو راه

رو در افق سوزان ایستادم .

دریافتم که بشارتی نیست

چرا که سرابی در میانه بود .

*

دوردست امیدی نمی آموخت .

دانستم که بشارتی نیست :

این بی کرانه

زندانی چنان عظیم بود

                           که روح

از شرمِ ناتوانی

در اشک

        پنهان می شد .